كمپين عدم حمايت از كالاى ايرانى

حدود يك ماه پيش، موقع نجارى و كار با دستگاه فرز، دستم رو بريدم. متاسفانه جراحت عميق بود و به تاندونم آسيب وارد شده بود. دو روز در بيمارستان فاطمة الزهرا كه مركز تخصصى ترميم دست هست بسترى شدم و بعد از عمل هم براى كار درمانى(فيزيوتراپى) مرتبا به بيمارستان سر مى زنم. در اين مدت آدم ها و صحنه هايى رو ديدم كه هيچ وقت فراموش نمى كنم. مردان و زنان كارگرى كه در محيط كار، دستانشان آسيب ديده بود. از قطع يك بند انگشت گرفته تا قطع كامل مچ. مسئله ى عجيب برايم اين بود كه بسيارى از آنها تنها چند روز از كارشان در محيط جديد كارى مى گذشت و بدون داشتن مهارت كافى پاى دستگاهى ايستاده بودند كه باعث شده بود عضوى را براى هميشه از دست بدهند. 

ايران ناامن ترين محيط هاى كارى در جهان را دارد. بى احتياطى، عدم رعايت مقررات ايمنى، وسايل بى حفاظ، وسايل معيوب، عدم استفاده از وسايل حفاظتى، ازدحام و بى نظمى تجهيزات، فقدان اطلاعات، عدم آموزش، لباس خطرناك، نور ناقص و تهويه نامطبوع، مهم ترين علل حوادث ناشى از كار در ايران اعلام شده اند. در سال گذشته ٨١٢ نفر جان خود را در اين حوادث از دست داده اند. 

اگر پيش از اين نيت من براى خريد كالاى ايرانى اين بود كه عده ى بيشترى سر كار بروند و كسب و كار هاى كشورم رونق بگيرد، حال با اين سوال مواجهم كه: براى تهيه ى اين كالاى ايرانى، چند كارگر نقص عضو شده اند؟ چه تعدادشان مرده اند تا اين كالا به دست من برسد؟ 

حمايت از “خريد كالاى ايرانى” تا چه اندازه ارزش دارد؟ و چرا جايگزين حمايت از “توليد كالاى ايرانى” شده است؟ 

وقتى بستر هاى مناسب رشد وجود ندارد، چه اصرارى است كه خودمان توليد كنيم؟ به چه قيمتى؟ بهاش رو كسى جز كارگر ها مى پردازند؟ با قطع يا شكستگى عضو و يا حتى مرگشان؟ 

نرخ سالانه حوادث ناشى از كار در ژاپن. كانادا و آمريكا رقمى نزديك به صفر است. يكى از دلايل آن، تاسيس و مشاركت تشكل هاى صنفى و مردم نهاد است كه در حوزه ايمنى كار از قدرت بلامنازع برخوردار هستند. 

برند ايرانى حرفه اى براى من برنديست كه علاوه بر كيفيت محصولاتش، از منابع انسانيش به طرز شايسته اى حمايت كند. معيار من براى خريد كالاى ايرانى، تنها كيفيت محصولات نيست.

به اشتراک گذاری:
Facebooktwittergoogle_plus

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *